Cats, my friends

MoosMoos

Ik heb vandaag een hoop poezen ontmoet. Ik heb voor ze gezorgd en hun vachtjes gekriebeld. Met ze gekletst en me zorgen gemaakt. Sommigen wilden heel hard heen en weer rennen, eventjes een gevoel van vrijheid misschien. Anderen kwamen op schoot liggen en konden niet hard genoeg spinnen. Poezen die niet welkom meer waren. Dat het bestaat. Toen ik thuis kwam begreep onze Moos er niks van, al die vreemde poezenluchtjes. Ik geniet vanavond extra van ons eigen poezengeluk, en hoop dat de a(siel)zieltjes snel langdurige liefde mogen ontvangen.

Och... hadden we maar een landhuis of boerderij.

3 comments :

  1. Ooooh wat herkenbaar. Triest hè dat er zoveel poezen geen warm huis hebben. Ik knuffel die van mij ook maar extra veel vandaag!

    ReplyDelete
  2. Ik ken dat gevoel Nikki. Zo onbegrijpelijk dat mensen hun dieren afdanken. Ik zal dat nooit kunnen navoelen. Je zou ze het liefst allemaal onder je vleugels nemen (en inderdaad, een boerderijtje biedt dan wel mogelijkheden! ;-)) Liefs!

    ReplyDelete